Insanin tek sahip olmasi gereken hak, istedigi gibi geberebilmesidir… Ve bu esnada baskasinin yardimina gerek duymamasidir…"Yikima giden, melankoli nobetlerine tutulmus yasamlar ve kacinilmaz sona dogru bir kosu… oldurucu, anlamsiz ve sonuca odakli bir cilginlik krizi… Kendisi de ilk esiyle intiharin sinirina gelmis, ancak ikinci esiyle amacina -kendi mutlak sonuna- ulasan Stefan Zweig'dan her biri derin izler birakan, tukenmislik icinde dahi gururundan odun vermeyen insanlarin, olumu yani mutlak sonu bir sekilde varliklarini kanitlama yolu ya da kurtulus olarak hissetmelerinin hikiyeleri… Evet, her biri kacinilmaz sona ulasacaktir… Hepimiz gibi… Ancak onlari diger herkesten ayiran, olumu kendi ellerinde tutuyor olmalari… Basarili psikolojik tahlilleriyle kendini klasikler arasina kabul ettiren Stefan Zweig'in intiharla ozdeslesmis hikiyelerinden biri olan Amok Kosucusu ile ayni adi tasiyan; umutsuzluk, yitirilmislik, bosluk, hayata tutunamamak, terk edilmislik ve deger

